टिप्पणी २०७९ माघ १० गते, त्यो दिन केवल पात्रोको एउटा मिति थिएन, त्यो दिन एउटा राष्ट्रको विवेकमाथि लेखिएको कालो धब्बा थियो । काठमाडौंको नयाँ बानेश्वरको व्यस्त सडकमा हजारौँ मानिस आफ्नै काममा दौडिरहेका थिए । त्यही भीडको बीचमा एक मानिसले आफ्नै शरीरमा पेट्रोल खन्याए । आगोको ज्वाला उनको शरीर सल्कियो । त्यो आगो राज्यको चरम बेथिति, कुशासन, भ्रष्टाचार, कमिसनतन्त्र, आर्थिक अन्याय र नागरिकप्रतिको निर्मम उदासीनताविरुद्धको अन्तिम प्रतिरोध थियो । ति ब्यक्ति थिए प्रेम आचार्य । भोलिपल्ट अस्पतालको शय्यामा उनले अन्तिम सास फेरे । तर उनको मृत्यु केवल एउटा व्यक्तिको मृत्यु थिएन । त्यो एउटा सपना मरेको दिन थियो । एउटा उद्यमी मरेको दिन थियो । एउटा बाबुको आशा, एउटा परिवारको आधार र एउटा नागरिकको विश्वास मरेको दिन थियो । त्यस दिनदेखि माघ १० नेपालको इतिहासमा केवल एउटा मिति रहेन यो राज्यले आफ्नै नागरिकलाई कति असहाय बनाउन सक्छ भन्ने भयावह स्मृतिको दिन बन्यो । त्यो दिनले देखायो—जब राज्यले आफ्ना नागरिकलाई बाँच्ने वातावरण दिन सक्दैन तब नागरिकले अन्तिम विकल्पका रूपमा मृत्यु रोज्न बाध्य हुन सक्छ । प्रेम आचार्य कुनै अपराधी थिएनन् । उनी देशमै केही गरौँ, उत्पादन गरौँ, रोजगारी सिर्जना गरौँ भन्ने सपना बोकेका एक संघर्षशील उद्यमी थिए । उनले कृषि र घ्यू उत्पादनको व्यवसाय थाले । उनले विदेश पलायन होइन, आफ्नै माटोमा … Continue reading प्रेम आचार्यलाई सम्झाउने त्रिपुरेश्वरको घटना, राज्यले कहिलेसम्म नागरिकलाई आफैं जल्न बाध्य बनाउने?